Focus Gallery’s Blog

มี พ่อแม่หลายคู่ที่วิตกกังวล กลัวว่าลูกจะได้รับสารอาหารไม่พอในช่วงเวลากลางวัน เนื่องจากพ่อแม่ต้องจากลูกไปทำงาน ไม่ค่อยไว้ใจพี่เลี้ยงจะป้อนนม หรือข้าวให้ลูกมากน้อยขนาดไหน ยิ่งซักถามได้คำตอบไม่แน่ชัด ก็ยิ่งหวั่นไหว

มีคุณแม่หลายคน ที่มาเล่าว่าพยายามอดนอนเพื่อลูก เมื่อใดที่ลูกขยับตัว ขยับปาก คุณแม่ก็จะเอาจุกนมค่อย ๆ แหย่เข้าไป หลายครั้งที่เด็กก็ดูดนมเสียด้วย ก็ยิ่งทำให้คุณแม่เกิดความไม่แน่ใจว่า ลูกอาจจะหิวและง่วงด้วย หลังจากนั้นการปฏิบัติการให้นมมื้อดึก ก็เริ่มทำบ่อยขึ้น ให้นมเพิ่มขึ้น ยิ่งเด็กทานได้ เพิ่มน้ำหนักขึ้น ยิ่งยืนยันว่า การเสียสละเวลานอนนี้คุ้มค่า เพราะทำให้ลูกเจริญเติบโต นับวันเด็กจะทานอาหารช่วงเวลากลางวันน้อยลง เนื่องจากได้อาหารในช่วงกลางคืน วงจรการฝึกลูกให้กินนมในช่วงเวลานอน จึงเป็นเรื่องสำคัญขึ้นมา แทนที่จะฝึกให้ช่วงเวลากลางคืนเป็นเวลานอน ช่วงเวลากลางวันเป็นช่วงเวลาเล่น การกิน เผลอ ๆ เด็กหลายคนกลับเอากลางคืนเป็นช่วงเลาเล่น และกิน สนุกไปเลย

ข้อเสียของการกินนมมื้อดึก
1. ขัดขวางการนอน ช่วงของการนอนหลับสนิทจะมีฮอร์โมน เช่น Growth hormone, cortisol ถูกสร้างขึ้นในช่วงนี้ สมองหลายส่วนทำหน้าที่จัดเรียงข้อมูลให้เข้าที่ในช่วงนี้เช่นกัน
2. นมค้างอยู่ในช่องปากตลอดคืน ส่งผลให้ฟันผุ
3. ผู้เลี้ยงดูอดนอน ขาดการผักผ่อนที่ควรจะมี
4. ไปลดปริมาณอาหารที่ควรได้ในช่วงเวลากลางวัน

วิธีการช่วยเหลือ
1. พ่อแม่ต้องทำใจ และตั้งใจจริงจังว่าจะเลิกพฤติกรรมนี้ ภายในเวลานานเท่าใด เช่น ภายใน 1 เดือน
2. การเลิกควรเลิกทีละมื้อ อย่าเลิกหลายมื้อพร้อม ๆ กัน เพราะสุดท้ายจะทำไม่ได้
3. วิธีเลิก อาจทำทันทีเด็ดขาดโดยที่เด็กจะประท้วง ฮึดอัด 2 – 3 สัปดาห์ หลังจากนั้นเด็กจะปรับตัวได้ หรือ ค่อยลดปริมาณลงทีละ 1 ออนซ์ ให้หมดในช่วงเวลาที่กำหนด
4. ฝึกให้สม่ำเสมอ อย่าหวั่นไหวหรือทำกลับไปกลับมา

สารพันปัญหาเด็ก
พ.ญ. วินัดดา ปิยะศิลป์

ที่มา : คลีนิคเด็กดอทคอม : สารพันปัญหาเด็ก

บ้าน ไหนมีเด็ก คนในบ้านนั้นก็ต้องทำใจต่อเสียงร้องไห้ โวยวาย แต่ถ้าเสียงกรี๊ดร้องของเด็ก นับวันมีบ่อย ๆ ขึ้น และเกิดวันละหลายครั้ง ก็ต้องมาดูว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่ (โชคดีจังที่โฟกัสไม่เป็นเด็กแบบนี้ และภาวนาว่าอย่าเป็นแบบนี้เลย ปวดหัวแน่ถ้าเป็น)

สาเหตุที่เด็กกรี๊ด
1. เป็นการแสดงออกถึงความโกรธ ไม่พอใจ หงุดหงิด อาจจะเป็นภาวะปกติในช่วงที่เด็กยังพูดได้ไม่เก่ง (วัย 1 – 3 ปี) ที่เด็กยังแสดงออกเป็นพฤติกรรมที่ไม่พอใจออกมา เมื่อเติบโตขึ้น พฤติกรรมการกรี๊ดร้อง จะลดลงจนหายไปหมด แต่เด็กจะพูดออกมา ถึงความต้องการหรือคับข้องใจเพิ่มขึ้น
2. เป็นการเรียนรู้ถึงอิทธิพลจากการกรี๊ด ซึ่งทำให้เด็กได้ทุกสิ่งที่ต้องการ เพราะมีผู้คอยเสริมหรือคอยให้ท้าย พร้อมที่จะยินยอมทำตามเด็กทุกอย่าง
3. เลียนแบบพฤติกรรมชอบกรี๊ดจากผู้ใหญ่
4. มีคนยั่วแหย่ให้เด็กโกรธบ่อย ๆ
5. การเลี้ยงดูที่ตามใจมาก ส่งเสริมให้เด็กเอาแต่ใจตัวเอง ไม่สอนให้หัดควบคุมอารมณ์ทุกอย่างต้องได้ดั่งใจ
6. เป็นการเรียกร้องความสนใจ
7. ขาดทักษะในการช่วยเหลือตนเอง และแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าไม่ดี

วิธีการแก้ไข
1. ให้ความสำคัญต่อเด็ก เมื่อขณะที่ยังไม่กรี๊ด หรือแสดงพฤติกรรมที่เหมาะสม ยังไม่เคยเห็นเด็กคนไหนกรี๊ดได้กรี๊ดดีอยู่ตลอดเวลา แต่พบได้บ่อยในเด็กที่เวลาประพฤติกรรมตัวดี ๆ น่ารัก ไม่ค่อยมีผู้ใหญ่ให้ความสำคัญ หรือชี้ให้เด็กเห็นว่าสิ่งที่เขาทำนั้นดีและเหมาะสมแล้ว แต่พอเด็กกรี๊ดออกมาเท่านั้น ผู้ใหญ่จะรีบวิ่งเข้าหาเพื่อปลอบหรือให้ความสำคัญ หรือเข้าไปดุ ว่า ตี สั่งสอน ฯลฯ แต่ก็เท่ากับว่าให้ความสำคัญต่อพฤติกรรมที่ไม่เหมาะสมนั่นเอง ทำแบบนี้ซ้ำ ๆ จนเด็กเรียนรู้ว่าไม่จำเป็นต้องกรี๊ดเพื่อเรียกร้องความสนใจ
2. ในกรณีที่เอาแต่ใจตัวเอง ทุกอย่างต้องได้ ถ้าไม่ได้ก็จะโวยวาย เด็กลักษณะนี้มักจะถูกเลี้ยงดูโดยการตามใจเด็กมากเกินไป จนไม่มีกฎเกณฑ์ที่แน่ชัด โดยที่พ่อแม่และพี่เลี้ยงจะพยายามทำทุกอย่างตามที่เด็กต้องการ เพื่อจะได้ไม่ร้องไห้ และเด็กเองก็เรียนรู้ถึงอิทธิพลของการโวยวายกรี๊ดร้องว่าจะใช้เป็น “ไม้ตาย” เวลาไม่ได้ดั่งใจ เช่นกัน ดังนั้นจึงจำเป็นต้องปรับเปลี่ยนท่าทีการเลี้ยงดูเด็กใหม่อย่าคิดว่าการทำ ทุกอย่างเพื่อป้องกันมิให้เด็กร้องไห้นั้น จะทำให้เด็กเติบโตขึ้นมีคนรักคนชอบมากมาย เด็กเองต้องเรียนรู้ที่จะอยู่ในกฎเกณฑ์ ลดการตามใจ ฝึกให้ช่วยตนเองเพิ่มขึ้น สิ่งใดที่เล่นไม่ได้ก็อย่าให้เล่นถึงแม้ว่าเด็กจะอาละวาดขนาดไหน ก็อย่าสนใจ แต่ให้เบี่ยงเบนความสนใจไปสู่สิ่งอื่น
3. ลดการยั่วแหย่เด็ก หรือทำให้เด็กโกรธโดยไม่จำเป็น
4. ในกรณีที่มีผู้ใหญ่ที่ชอบกรี๊ด หรือโวยวายเป็นต้นแบบของวิธีที่จะเอาแต่ใจตัวเอง จำเป็นต้องพูดคุยกันอย่างตรงไปตรงมา เพื่อลดแบบอย่าง ถ้าเป็นไปได้กรณีที่เปลี่ยนผู้ใหญ่ไม่ได้ก็ต้องแยกเด็กให้ห่างออกมา
5. ฝึกให้เด็กควบคุมอารมณ์ อารมณ์รัก ชอบ ดีใจ ไม่พอใจ โกรธ ผิดหวัง ฯลฯ เป็นอารมณ์ที่พบได้ในเด็กวัย 3 – 5 ปี หน้าที่ของพ่อแม่ก็คือสอนให้เด็กรู้ทันว่าตนเองรู้สุกอย่างไร และฝึกให้หัดควบคุมอารมณ์ หรือฝึกวิธีระบายอารมณ์ ซึ่งมีหลายวิธีตั้งแต่การพูดคุย การทำสิ่งทดแทน เช่นโกรธจัด ๆ ก็ไปเตะฟุตบอล หรือว่ายน้ำ หรือวาดรูปเล่าเหตุการณ์ที่ทำให้โกรธ เพื่อที่เด็กจะได้เรียนรู้ไตร่ตรองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เป็นต้น
6. เพิ่มทักษะในการเล่น เช่น การว่ายน้ำ เล่นบอล ถีบจักรยาน วาดรูป เล่นตุ๊กตา เล่นขายของ ฯลฯ เพราะการเล่นในเด็กมีความหมายเท่ากับการทำงานของผู้ใหญ่ ในชีวิตจริงเราพบว่าเป็นไปไม่ได้ที่ลูกจะได้ทุกอย่างตามที่ต้องการ ความผิดหวัง ความเสียใจ ความโรธแค้น จึงเป็นสิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่พ้น แต่การเล่นและการทำกิจกรรมจะทำให้เด็กผ่านภาวะเหล่านี้ได้ง่ายขึ้น ได้มีเวลาไตร่ตรอง และระบายความรู้สึกผ่านการเล่นนี้เอง
7. เพิ่มทักษะในการแก้ไขปัญหาเฉพาะหน้าที่เกิดขึ้น ปัญหาของเด็ก 3 – 5 ปี มักหนีไม่พ้นปัญหาในชีวิตประจำวัน เช่น ทำน้ำหก ติดกระดุมเขย่ง หารองเท้าไม่พบ ฯลฯ การฝึกหัดให้เด็กรู้จักแก้ปัญหาเหล่านี้จะส่งผลทำให้เด็กมีความชำนาญที่จะ แก้ไขสถานการณ์ที่ผิดหวังได้เก่งกว่าเด็กที่ช่วยตนเองไม่ได้ ซึ่งก็คงทำได้แค่ส่งเสียงกรี๊ด ๆ รอให้ผู้ใหญ่เข้ามาช่วยเหลืออีกตามเคย

สารพันปัญหาเด็ก
พ.ญ. วินัดดา ปิยะศิลป์

ที่มา : คลีนิคเด็กดอทคอม : สารพันปัญหาเด็ก